Μες τη διαφάνεια του πρωινού

Μες τη διαφάνεια του πρωινού άνοιξα τα παράθυρά µου και σ'
είδ' απ’ όλα τα σηµεία χαρούµενη να κατεβαίνεις, πλαγιά-
πλαγιά τους ουρανούς, πλαγιά-πλαγιά τους λόφους, σα
νάρχεσαι από την αρχή κι άπ' την πηγή του κόσµου. Κουδούνια
και χαµόγελα το φόρεµά σου

που το φιλούν, και το γυρίζουν οι αύρες στο γαλάζιο

κι είσαι παντού µε µι' αγκαλιά τριαντάφυλλα που φέγγουν τις
πέτρες χρωµατίζοντας γύρω µου όταν βραδιάζει.

Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά µου, ενώ
στο σκούρο θαλασσί παίρνουν ν' ανθίζουν τ' άστρα, σµίγω έξω
µε του σύµπαντος το µέγα φως, το φως σου, λιώνοντας την
εικόνα σου σ' άχνινα συννεφάκια.

Κι ενώ κάτω άπ' τη στέγη µου γέρνω το µέτωπό µου

κι ακούω σκυµµένος του δικού µου κόσµου τις καµπάνες,

απ' έξω υπάρχεις εσύ: φως, στερέωµα, ουρανός,


Νικηφόρος Βρεττάκος
Η γενιά του 30 (ανθολογία ποίησης)

Οι μικροί γαλαξίες

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Νικηφόρος Βρεττάκος Ποιήματα