Venceremos

Αποκομμένος απ όλους κι απ όλα, σε μαγεμένη τροχιά
Πήρα το δρόμο να φύγω, μα ήρθα, τίποτα δεν μ ακουμπά
Στον παράξενό μου χρόνο.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
Να σ αγκαλιάσω, να μ αγκαλιάσεις, να ξεγελιέσαι, να ξεγελιέμαι
Να σ αγαπήσω, να μ αγαπήσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι
Σαν ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
Μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
Στων προσώπων μας τις ζάρες.

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά
Ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας και η ψυχή μου πηδά
Στου απέραντου την ψίχα.

Θες ν αγγίξεις την αλήθεια για βγες απ όξω απ τη συνήθεια
Σύρε κι έλα να με λούσεις, κι ας είναι της καθαρευούσης
Να σ αγκαλιάσω, να μ αγκαλιάσεις, έστω για λίγο, για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
Στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
Ασυγκίνητο σ αφήνει.

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα, θωρακισμένε καιρέ
Με μια σκληρή, παγερή τρυφεράδα, σε πλησιάζω μωρέ
Μ αυταπάτες πια δεν έχω.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μας ας γίνουμε τα δυο μας ένα
Δες, θα φτιάχνουμε στιχάκια, να περπατάν σαν καβουράκια
Πλάγια κι ακριβά τα χάδια, φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Βενσερέμος 

Βενσερέμος

Τικ Τακ

Σύγκρουση στήθους με ράχη

Είσαι το περιορισμένο της τροχιάς μου και είσαι το απεριόριστο, το έσω της τροχιάς μου και το έξω και το βαθύ και το εκτενές· καθετί που μπόρεσα εγώ να εξουσιάσω, κι επίσης καθετί που εγώ θα μπορώ.

Και γνωρίζω, και γνωρίζω πως μια μέρα θα ελαφρώσω την αιώνια μου περιπλάνηση· και πως θα είμαι ο στρατοκόπος χωρίς καμπανάκι, εξουσιαστής των πάντων, ευχάριστα, κι ευχάριστα, εξουσιάζοντας, ώσπου να συναντηθώ πια με τον ίδιο μου τον εαυτό· σύγκρουση στήθους με ράχη, σύγκρουση επίσης σώματος με ψυχή, πραγματικότητας με εικόνα.

Juan Ramon Jimenez

Θεός που επιθυμείται και επιθυμεί (εκλογή)

Ύφαλος στη μνήμη

L'inganno di narciso

μαύρη αδελφή 

που είσαι στην κόλαση

απερίσκεπτα

κι αποφασιστικά

τι περιμένεις

In attesa del volo

μη χάσετε στην Ταγγέρη

το κοιμητήρι του Αγίου Αντρέα

νεκροί σ' ένα ανακάτωμα

απο λουλούδια

ύφαλος στη μνήμη

του 'Αρθουρ Κέυσερ

με την καρδιά μαζί του

λείψανα στο πάνω μέρος καθισμένα

Sisifo

μόλις που έκανε μ' επιτυχία

ένα τελευταίο βήμα το πόδι

αναπαύεται περιμένοντας

κατά πώς είν' στη φύση του

να κάνει και τ' άλλο τα ίδια

κατά πώς είν' στη φύση του

και κουβαλάει έτσι το φορτίο

ακόμα απο τα πριν

κατά πώς είν' στη φύση του

εντέλει μέχρι τώρα

Samuel Beckett

Ποιήματα συνοδευόμενα απο σαχλοκουβέντες

Φωτογραφίες Roberto Kusterle

Πολυξένη

Bρυκόλακες αλαλάζοντες και σιδηροπαγείς αύραι μού έφεραν χτες, περί το μεσονύκτιον, μεσουρανούντος του ηλίου της δικαιοσύνης, το μήνυμα του Nτάντε Γκαμπριέλ Pοσσέτη, του Isidore Ducasse και του Παναγή του Kουταλιανού. H πίκρα μου στάθηκε μεγάλη! Mέχρι της στιγμής εκείνης επίστευα εις τα προφητικά οράματα των τορναδόρων, πρόσμενα τους χρησμούς των αλλοφρόνων ιππέων, προσδοκούσα τας μεταφυσικάς επεμβάσεις των αγαλμάτων. Mε γαλήνευε η ιδέα του πτώματός μου. H μόνη μου χαρά ήτανε οι πλόκαμοι των μαλλιών της. Έσκυβα ευλαβικά και φιλούσα την άκρια των δακτύλων της. Παιδί ακόμα, στην δύσιν του ηλίου, έτρεχα ωσάν τρελλός να προφτάσω να κλέψω, πριν νυχτώση, τα λησμονημένα σκιάχτρα μέσ’ απ’ τα χωράφια. Kαι όμως την έχασα, μπορώ να πω μέσ’ απ’ τα χέρια μου, ωσάν να μην ήταν ποτές παρά ένα απατηλόν όραμα, παρά ένα κοινότατο σφυρί. Στη θέση της βρέθηκε μονάχα ένας καθρέπτης. Kι’ όταν έσκυψα να δω μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη, δεν είδ’ άλλο τίποτες παρά μόνο δύο μικρά λιθάρια: το ένα ελέγετο Πολυξένη, και το άλλο, Πολυξένη επίσης.

Νίκος Εγγονόπουλος
Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, 1938

Solitude

ΜΟΝΟΣ

Λίγο

       λίγο

             έχω

                   μείνει

                              μόνος

                                          κι

                                                έρμος

Σταγονομετρημένα:

Λίγο

      λίγο

Είν' η κατάσταση για λύπη

όποιου καλή απολάμβανε παρέα

κι έχασέ τη γι' αυτή ή την άλλη αιτία.

Δεν γκρινιάζω για τίποτα: όλα τα 'χα

Μα

    δίχως

            να

                προσέξω

Σαν το δέντρο που χάνει ένα ένα τα φύλλα

Μόνος

         κι

            έρμος

                     έμεινα

                              λίγο

                                    λίγο

Nicanor Parra

"Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής"

Ο ΑΛΛΟΣ

Σκαρφίστηκε μιαν όψη,

                               πίσω της

Έζησε, πέθανε, αναστήθηκε

Πολλές φορές.

                    Η όψη του

Τις ζάρες έχει τώρα αυτής της όψης.

Οι ζάρες του δεν έχουν όψη

Octavio Paz

Απο την Ανατολική πλαγιά

"Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής"

ΕΔΩ

Τα βήματά μου αυτού του δρόμου

Αντιλαλούνε

                 Σ' άλλο δρόμο

Όπου 

        Αγροικώ τα βήματά μου

Καθώς περνάν σ' αυτό το δρόμο

Όπου

Πραγματική είν' η ομίχλη μόνο.

Octavio Paz

Απο την Σαλαμάνδρα

"Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής"

 

Scirocco

Φωτογραφίες του Jack Spencer

Μουσική Rene Aubry - Scirocco

Ο φεγγαροχτυπημένος

- Μην ανησυχείς, έχουμε χρόνο ακόμα.

-Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν τα κέρατα του φεγγαριού χαθούν.

Ταινία: Χάος (των αδελφών Taviani)

Μουσική: Nicola Piovani - canzone del mal de luna

Η ταινία βασίζεται στις ιστορίες του Luigi Pirandello

"Ο φεγγαροχτυπημένος"

Το νιόπαντρο ζευγάρι, ένας Σικελός αγρότης που ονομάζεται Μπατά με την γυναίκα του Σιντόρα, προσπαθεί να ζήσει σε μια μικρή φάρμα. Στην πρώτη πανσέληνο, η σύζυγός του ανακαλύπτει πως ο Μπατά είναι , φεγγαροχτυπημένος, τοσο άρρωστος, βίαιος και αλλόφρων που φοβάται για τη ζωή της, έτσι τον κλειδώνει έξω απο το σπίτι μέχρι το ξημέρωμα.

Μετά το βίαιο ξέσπασμα του μαγεμένου απο το φεγγάρι άντρα της,  η γυναίκα τρομοκρατημένη εγκαταλείπει το σπιτι της και επιστρέφει στο χωριό της, στην μητέρα της. Ο Μπατά κομμένος και μελανιασμένος απο την πάλη του με τις δυνάμεις του φεγγαριού, κάθεται στη μέση της πλατείας του χωριού όπου και εξιστορεί την αιτία της αρρώστιας του. Συντρίβεται μπροστά στη γυναίκα του ακόμα και όταν αυτή σχεδιάζει να φέρει τον εραστή της τον Σάρο στην φάρμα απο το χωριό (με το πρόσχημα ότι είναι ξάδελφος της που θα έρθει στο σπίτι για να την προστατέψει).

Και όλοι περιμένουν την πανσέληνο, ο Μπατά γιατί θα έχει να αντιμετωπίσει ακόμα μια κρίση, η γυναίκα του για να βρεθεί με τον εραστή της, ο Σάρο που θα βρεθεί με την αγαπημένη του.

Οι τύψεις και η συμπόνια κάνουν τον Σάρο να εγκαταλείψει το κρεβάτι του έρωτα και να πάει να ανακουφίσει τον αγρότη που βασανίζεται απο την μαύρη επιρροή του φεγγαριού ενώ η γυναίκα παίρνει ένα μάθημα στοργής.


...Και το κοράκι συνεχίζει το ταξίδι του.