Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ο έρωτας και το κρανίο

παλιός λυχνοστάτης 


Ο έρωτας είναι καθισμένος στο κρανίο 
                  Της ανθρωπότητας,
Κι ο ασεβής πάνω σ' αυτόν το θρόνο
                  Με γέλιο αδιάντροπο,
Φυσάει στρογγυλές φυσαλίδες
                  Που ανεβαίνουν στον αέρα, 
Καθώς για ν' ανταμώσουν τους κόσμους
                  Στο βάθος του αιθέρα.
Η φωτεινή κι εύθραυστη σφαίρα
                  Παίρνει μεγάλη ορμή
Ραγίζει και φτύνει τη λεπτή της ψυχή
                   Σαν όνειρο χρυσό.
Ακούω το κρανίο στη κάθε φυσαλίδα
                   Να παρακαλεί και να στενάζει:
"Το γελοίο κι άγριο παιχνίδι,
                   Πότε πια θα τελειώσει;
Γιατί αυτό που το σκληρό σου στόμα
                   Σκορπά στον αέρα,
Τέρας δολοφόνο, είναι τα μυαλά μου,
                   Η σάρκα μου και το αίμα μου!"


Charles Baudelaire
"Τα άνθη του κακού"