Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Δάκρυ Χαράς


Όπως μια νύχτα του Αυγούστου που περπατάς στους κεντρικούς
φωταγωγημένους δρόμους
κι ακούγοντας ν' ανοίγει ένα παντζούρι στο τελευταίο πάτωμα
σηκώνεις το κεφάλι κι αντικρύζεις τον ουρανό να γαλαζώνει
όπως ανεβαίνει το νερό μέρες και μέρες
κ' ένα πρωί λαμποκοπάει σταγόνες φως πάνω στα φύλλα
όπως ένα χέρι γυναικείο που το σφίγγεις κάθε τόσο τυπικά
φτάνει μια μέρα π' αχνοτρέμει μιαν ιδέα μέσα στην παλάμη σου
τόσο αχνά λες κι άξαφνα το κράτησες ολόγυμνο
έτσι αργά κρυφά και ανεπαίσθητα
κάτι θα πρέπει μέρες τώρα μήνες ίσως χρόνια
ν' αργοκυλούσε μες στις κουρασμένες στις σκουριασμένες φλέβες μου
κάποιο αιμοσφαίριο που 'φτασε ξάφνου ως τα μάτια και κύλησε σαν
δάκρυ
δάκρυ χαράς που χύνει ο ισοβίτης
όταν μαθαίνει πως κατέβηκε
με χάρη
στα εικοσιπέντε.

Άρης Αλεξάνδρου
"Ποιήματα" (1941-1974)

Ακούγοντας και απολαμβάνοντας  Mussorgksy-Pictures at an exhibition 
Συνεχίζοντας με Liszt - Hungarian Rhapsody No5 in E minor